Leidende figuren in het mannentennis, waaronder Carlos Alcaraz en Stefanos Tsitsipas, hebben hun ongenoegen geuit over het uitgebreide tweeweekse format voor Masters 1000-evenementen. Spelers hebben problemen aan de orde gesteld, zoals een afname van de prestatiekwaliteit, verhoogde blessurerisico’s en verminderde mogelijkheden voor rust, training en herstel. Deze verandering heeft hun routines aanzienlijk verstoord, wat heeft geleid tot wijdverbreide ontevredenheid onder de atleten.
Ondanks deze zorgen bevindt Novak Djokovic zich aan een andere kant van het debat. Djokovic heeft sinds Wimbledon niet meer deelgenomen aan een toernooi en deelde zijn gedachten tijdens een persconferentie voor de US Open en uitte zijn afnemende interesse in de langgerekte Masters-evenementen. Hij verklaarde: “Om eerlijk te zijn, ik geniet niet meer van de twee weken durende masterevenementen. Het is gewoon veel te lang voor mij.” Hij zei verder dat met de toevoeging van deze uitgebreide toernooien, het voelt alsof er nu 12 Grand Slams zijn, wat zijn motivatie om rankingpunten na te streven buiten de vier grote toernooien heeft verwaterd. Djokovic voegde er botweg aan toe: “Ik heb geen ander schema dan Slams, om eerlijk te zijn.”
Hoewel Djokovic de legitimiteit van de grieven van de spelers met het nieuwe Masters-format erkent, voorziet hij geen terugval naar het vorige schema. Hij benadrukte het gebrek aan collectieve inspanning van de spelers tijdens het besluitvormingsproces, en suggereerde dat velen ondanks hun klachten niet actief deelnamen aan discussies of onderhandelingen die de beslissingen hadden kunnen beïnvloeden. “Ik steun de spelers, maar aan het eind van de dag, toen er een tijd van onderhandelingen en besluitvorming was, namen de spelers niet genoeg deel”, zei Djokovic, waarbij hij benadrukte hoe belangrijk het is om proactief te zijn in dergelijke zaken.
Deze situatie plaatst de tennisgemeenschap op een kruispunt, met een duidelijke kloof tussen het welzijn van de spelers en de commerciële aspecten van de sport. Naarmate de US Open nadert, onderstreept de onenigheid over het schema een groeiende bezorgdheid die verder gaat dan individuele voorkeuren, en raakt aan bredere kwesties van het welzijn van atleten en de toekomstige richting van het professionele tennis.